شکرین لعل او مکیدهٔ ماست از جویای تبریزی غزل 297

1 شکرین لعل او مکیدهٔ ماست کوچهٔ زلف او دویدهٔ ماست

2 یار ما آمد و صفا آورد بادهٔ بی غش رسیدهٔ ماست

3 مزهٔ ما دل کباب بس است اشک خونین می چکیدهٔ ماست

4 وحشت ما فزون زمجنون است جیب عریان تنی دریدهٔ ماست