شرم و ننگ بدرا، روان خویش به دوزخ مسپار. از بهار منظومه‌ 87

1 قطعه‌ای قلم پرتو بیضایی بود پرتو معنی و لفظش ید بیضایی بود

2 حب و بغض از پدران ارث به فرزند رسد مهر پرتو به من اجدادی و آبایی بود

1 قیصر گرفت خطهٔ ورشو را درهم شکست حشمت اسلو را

2 جیش تزار را یرشش بگسیخت چون داس باغبان علف خو را

1 جهان جز که نقش جهاندار نیست جهان را نکوهش سزاوار نیست

2 سراسر جمال است و فر و شکوه بر آن هیچ آهو پدیدار نیست