علم است برهنه شاخ و تحصیل، بر است از شیخ بهایی رباعی 20

1 از بس که زدم به شیشهٔ تقوی سنگ وز بس که به معصیت فرو بردم چنگ

2 اهل اسلام از مسلمانی من صد ننگ کشیدند ز کفار فرنگ

1 زین رنج عظیم، خلاصی جو دستی به دعا بردار و بگو

2 یارب، یارب، به کریمی تو به صفات کمال رحیمی تو

1 کردیم دلی را که نبد مصباحش در خانهٔ عزلت، از پی اصلاحش

2 و ز «فر من الخلق» بر آن خانه زدیم قفلی که نساخت قفلگر مفتاحش