روزیت هوای من درویش نبود از ملک خاتون رباعی 135

1 نشست بار فراقی چو کوه بر دل ما به وصل خویش مگر حل کنی تو مشکل ما

2 به درد عشق رخت ای نگار سنگین دل بگو چه شد بجز از خون دیده حاصل ما

1 مرا به دولت وصل تو گر رساند بخت زهی سعادت و اقبال و این تواند بخت

2 اگر کنی نظری سوی بنده از سر لطف به تخت شادی و کام دلم نشاند بخت

1 ای افتخار نام نبوّت به نام تو افزوده حشمت رسل از احتشام تو

2 تفضیل مکّه بر همه گیتی ز فضل تو تعظیم کعبه از شرف احترام تو