1 رهی به گونه چون لاله برگ غره مباش که روزگارش چون شنبلید گرداند
2 گرت به فر جوانی امیدواریهاست جهان پیر ترا ناامید گرداند
3 گر از دمیدن موی سپید بر سر خلق زمانه آیت پیری پدید گرداند
4 دریغ و درد که مویی نماند بر سر من که روزگار به پیری سپید گرداند
اولین نفری باشید که نظر میدهید
این شعر چه حسی در تو زنده کرد؟ برداشتت رو بنویس، تعبیرت رو بگو، یا پرسشی که در ذهنت اومده رو مطرح کن.
1 پاس ادب به حد کفایت نگاه دار خواهی اگر ز بیادبان یابی ایمنی
2 با کم ز خویش هرکه نشیند به دوستی با عز و حرمت خود خیزد به دشمنی
1 تا دامن از من کشیدی ای سرو سیمینتن من هر شب ز خونابه دل پر گل بود دامن من
2 جانا رخم زرد خواهی جانم پر از درد خواهی دانم چهها کرد خواهی ای شعله با خرمن من
1 شب این سر گیسوی ندارد که تو داری آغوش گل این بوی ندارد که تو داری
2 نرگس که فریبد دل صاحبنظران را این چشم سخنگوی ندارد که تو داری
شماره موبایل خود را وارد کنید:
کد ارسالشده به