ای سرور دین خسرو اقلیم رضا از صامت کتاب المواد و التاریخ 97

1 دمی که باده عشترت بتان به جام کنند به نزد دردکشان ترک ننک و نام کنند

2 مدام خنده بدان می کشان زند ساغر که نان پخته خود را ز گریه خام کنند

1 مرد عاشق‌پیشه از کفران نعمت ننگ دارد هرچه معشوق از تغافل کار بر وی تنگ دارد

2 توشه راه محبت نیست جز بار توکل رهرو این ره چه غم از دوری فرسنگ دارد

1 نمی‌دانم شب هجر تو را باشد سحر یا نه دل گمگشته‌ام آخر وطین بیند دگر یا نه

2 ز جوی دیده دادم آب شمشاد قد سروت که تا یک روز از رفتار او بینتم ثمر یا نه