دلدار مرا اگر فراخست دهان از کمال‌الدین رباعی 674

1 خیز در ده شراب گلگون را شادی اندرون و بیرون را

2 آن چنان مست کن ز باده مرا که ندانم ز کوه هامون را

1 سحرگهان که دم صبح در چمن گیرد چهار سوی چمن نافۀ ختن گیرد

2 نسیم افتان خیزان چو مست عربده جوی بباغ در جهد و جیب نسترن گیرد

1 بیمار فراق تو بحالیست در دور تو عافیت محالیست

2 در عهد تو کس نشان ندادست کآسود کیست پا وصالیست