ملک جمشید بنوشت از ره دور از سلمان ساوجی جمشید و خورشید 103

1 ای که روی تو، بهشت دل و جان است مرا! ای که وصل تو مراد دل و جان است، مرا!

2 چون مراد دل و جانم، تویی از هردو جهان از تو دل برنکنم، تا دل و جان است مرا

1 من لاف چون زنم، که سرم را هوای توست بس نیست؟ این قدر که سرم خاک پای توست

2 با آنکه رفته در سر مهر تو، جان من جانم هنوز، بر سر مهر و وفای توست

1 در خرابات مرا دوش به دوش آوردند بی‌خودم بر در آن باده فروش آوردند

2 شهسواری که نیامد به همه کون فرود بر در خانه خمار فروش آوردند