مشّاطه چو حسن دوست آراسته دید از ملک خاتون رباعی 142

1 مرا به دولت وصل تو گر رساند بخت زهی سعادت و اقبال و این تواند بخت

2 اگر کنی نظری سوی بنده از سر لطف به تخت شادی و کام دلم نشاند بخت

1 ای افتخار نام نبوّت به نام تو افزوده حشمت رسل از احتشام تو

2 تفضیل مکّه بر همه گیتی ز فضل تو تعظیم کعبه از شرف احترام تو