این ره که تو سر کرده‌ای از مغروری از قدسی مشهدی رباعی 597

1 به پیامی که کند باد صبا یاد مرا روم از دست ندانم که چه افتاد مرا

2 به کمند سر زلف تو گرفتار مباد آنکه خواهد کند از قید تو آزاد مرا

1 ناگفته ماند صد سخن آرزو مرا لب بسته ناامیدی ازین گفتگو مرا

2 در چشم خلق بس که مرا خوار کرده‌ای نشناسد آب روی، کس از آب جو مرا

1 نظر بر آینه خوبان چو بی‌نقاب کنند ز شوق، آینه را مضطرب چو آب کنند

2 مراد خلق ز یک دیدن تو حاصل شد دگر نماند دعایی که مستجاب کنند