مرا تا کی فلک رنجور دارد از انوری ابیوردی غزل 67

1 مرا تا کی فلک رنجور دارد ز روی دلبرم مهجور دارد

2 به یک باده که با معشوق خوردم همه عمرم در آن مخمور دارد

3 ندانم تا فلک را زین غرض چیست که بی‌جرمی مرا رنجور دارد

4 دو دست خود به خون دل گشادست مگر بر خون من منشور دارد