نفسیست مرا که تشنگیش ار بکشد از فریومدی رباعی 296

1 یکچند بکام دلم ایام زمان داد تا عاقبتم قبله اقبال نشان داد

2 المنه لله که مرا درگه پیری لطف ازلی بار دگر بخت جوان داد

1 آنکه دست و دل او مظهر جود و کرم است وانکه در داد و دهش صد چو فریدون و جم است

2 قدوه و قبله شاهان جهان خواجه علی یاور ملک عرب داور ملک عجم است

1 دوش این سیمرغ زرین بال یعنی آفتاب گشت در مغرب نهان حتی توارت بالحجاب

2 از شفق شد چرخ مینا گون عقیق افشان چنانک خنجر کیخسرو از خون دل افراسیاب