این خشک گیا که زرد چون روی منست از کمال‌الدین رباعی 117

1 می شنوم باز که باری دگر رغم مرا کرده یی یاری دگر

2 نیست قرارت بر من تا ترا با دگری هت قراری دگر

1 مژده ایدل که یار باز آمد ترک چابک سوار باز آمد

2 غمزۀ او نیم مست برفت با هزاران خمار باز آمد

1 باد صبا بین که چها می کند کس نکند آنچه صبا می کند

2 مست بگلزار رود بامداد عربده با شاخ و گیا میکند