آن بدگهری که بد بود با نیکی از سعیدا رباعی 142

1 عشق پرشور است و ما پراضطراب یار بی رحم است و ما بی آب و تاب

2 دوش زلفش در خیال من گذشت تا سحر شب مار می دیدم به خواب

1 به آب دیده کنم سبز، خط ریحان را غبار کفر، لباس است حسن ایمان را

2 ز خط و زلف چه فرق است روی جانان را ز هم جدا نتوان کرد کفر و ایمان را

1 چو بو دهد صبحم به دست باد صبا به گردن نفس افتاده می روم از جا

2 قسم به قبضهٔ قدرت که بر سر مردان شکوه سایهٔ شمشیر به ز بال هما