آن خندهٔ خوش اگرچه پیوسته بهَست از عطار نیشابوری مختارنامه 16

1 گاهی به سخن قوت روانم بخشی گاهی به سحر راز نهانم بخشی

2 گر دل ببری هزار دل باز دهی ور جان ببری هزار جانم بخشی

1 زان پیش که بودها نبودست بود تو ز ما جدا نبودست

2 چون بود تو بود بود ما بود کی بود که بود ما نبودست

1 تا دل ز کمال تو نشان یافت جان عشق تو در میان جان یافت

2 پروانهٔ شمع عشق شد جان چون سوخته شد ز تو نشان یافت

1 ترا در علم معنی راه دادند بدستت پنجهٔ الله دادند

2 ترا از شیر رحمت پروریدند براه چرخ قدرت آوریدند