دردی است طمع که نیستش درمانی از اوحدالدین رباعی 192

1 شمشیر فلک پاره کند جوشن‌ها پیکان قضا تیره کند روشن‌ها

2 زنهار به مرگ دیگران شاد مشو دودی است برآید ز همه روزن‌ها

1 گر کِشتهٔ ما غم آورد غم دِرَویم گر بهرهٔ ما درد بود درد خوریم

2 در کار خدا مرا تصرّف نرسد امروز درآمدیم و فردا برویم

1 کو دل که بگوید نفسی اسرارش کو گوش که بشنود دمی گفتارش

2 معشوقه جمال می نماید شب و روز کو دیده که تا برخورد از دیدارش