آنرا که قضا ز خیل عشاق نوشت از ابوسعید رباعی 159

1 گر بر در دیر می‌نشانی ما را گر در ره کعبه میدوانی ما را

2 اینها همگی لازمهٔ هستی ماست خوش آنکه ز خویش وارهانی ما را

1 مهمان تو خواهم آمدن جانانا متواریک و ز حاسدان پنهانا

2 خالی کن این خانه، پس مهمان آ با ما کس را به خانه در منشانا

1 خیام تنت بخیمه میماند راست سلطان روحست و منزلش دار بقاست

2 فراش اجل برای دیگر منزل از پافگند خیمه چو سلطان برخاست

1 ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما

2 نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما یا دل بر ما فرست یا دلبر ما