آن بت که بود رخش بهارو باغی از فریومدی رباعی 617
1 آن بت که بود رخش بهارو باغی بر چهره نهاد چشم زخمش داغی
2 آن داغ سیاه بر سپیدی رخش چون بر گل تر نشسته دیدم زاغی
1 آن بت که بود رخش بهارو باغی بر چهره نهاد چشم زخمش داغی
2 آن داغ سیاه بر سپیدی رخش چون بر گل تر نشسته دیدم زاغی
