من بودم و شمع و ساغر یک من و دوست از مجد همگر رباعی 175

1 الامان الامار جان جهان در دل خاک تیره شد پنهان

2 گشت امن و امان نهان از چشم تا نهان گشت شخص امن و امان

1 کسی که بر لب لعل تو کامرانی یافت چو خضر تا به ابد عمر جاودانی یافت

2 هر آنکه دید رخت جان آشکارا دید هر آنکه یافت لبت آب زندگانی یافت

1 در عشق هیچ درد چو درد فراق نیست بر دل غمی بتر ز غم اشتیاق نیست

2 از من مخواه صبر و مفرمای دوریم کم طاقت صبوری و برگ فراق نیست