باید سه هزار سال کز چشمه‌ خور از مهستی گنجوی رباعی 101

1 از بس که کند زلف تو با روی تو ناز بیم است که از رشک کنم کفر آغاز

2 من بندهٔ بادی شوم ای شمع طراز کو زلف تو را ز روی بر دارد باز

1 ای تُنگ شکر چون دهن تنگت نی رخسارهٔ گل چون رخ گلرنگت نی

2 از تیر مژه این دل صد پارهٔ من میدوز و ز پاره دوختن ننگت نی

1 ایام بر آن است که تا بتواند یک روز مرا به کام دل ننشاند

2 عهدی دارد فلک که تا گرد جهان خود می‌گردد مرا همی گرداند