گویند دل آیینهٔ آیین عجبست از ابوسعید رباعی 70

1 نقاش رخت ز طعنها آسودست کز هر چه تمام‌تر بود بنمودست

2 رخسار و لبت چنانکه باید بودست گویی که کسی به آرزو فرمودست

1 ای آینه حسن تو در صورت زیب گرداب هزار کشتی صبر و شکیب

2 هر آینه‌ای که غیر حسن تو بود خواند خردش سراب صحرای فریب

1 در عالم اگر فلک اگر ماه و خورست از بادهٔ مستی تو پیمانه خورست

2 فارغ زجهانی و جهان غیر تو نیست بیرون زمکانی و مکان از تو پرست

1 ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما

2 نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما یا دل بر ما فرست یا دلبر ما