در میکده دوش، زاهدی دیدم مست از شیخ بهایی رباعی 17

1 اشف قلبی، ایها الساقی الرحیم بالتی یحیی بها العظم الرمیم

2 زوج الصهباء بالماء الزلال واجعلن عقلی لها مهرا حلال

1 ای چرخ که با مردم نادان یاری هر لحظه بر اهل فضل، غم می‌باری

2 پیوسته ز تو، بر دل من بار غمیست گویا که ز اهل دانشم پنداری

1 ساز بر خود حرام، آسایش که فراغت طریق مردی نیست

2 پا بفرسای در ره طلبش پا همین بهر هرزه گردی نیست