تو آن ابری که ناساید شب و روز از دقیقی طوسی ابیات پراکنده 17

1 برخیز و بر افروز هلا قبله ی زردشت بنشین و بر افکن شکم قاقم بر پشت

2 بس کس که ز زردشت بگردیده، دگر بار ناچار کند روی سوی قبله ی زردشت

1 زان تلخ میی گزین که گرداند نیروش روان تلخ را شیرین

2 از طلعت او هوا چنان گردد کز خون تذرو سینه ی شاهین