تن کوبم و سرپیچم و بر روی زنم از مسعود سعد سلمان رباعی 225

1 لعبتی را که صد هنر باشد شاید ار بر میان کمر باشد

2 نیست لعبت لطیف گر چه لطیف به بر عقل بی خطر باشد

1 بیچاره تن من که ز غم جانش برآمد از دست بشد کارش و از پای درآمد

2 هرگز به جهان دید کسی غم چو غم من کز سر شودم تازه چو گویم به سر آمد

1 چون ره اندر برگرفتم دلبرم در برگرفت جان به دل مشغول گشت و تن ز جان دل برگرفت

2 خواست تا او پایهای من بگیرد در وداع پای ها زو در کشیدم دست ها بر سر گرفت