من همان رند و مست و بیباکم از قاآنی قطعه 87

1 دوشینه چون‌کشید شه زنگ لشکرا سلطان روم را ز سر افتاد افسرا

2 باز سفید روز بپرید از آشیان زاغ شب سیاه بگسترد شهپرا

1 دوش که این گرد گرد گنبد مینا آبله‌گون شد چو چهر من ز ثریا

2 تند و غضبناک و سخت و سرکش و توسن از در مجلس درآمد آن بت رعنا

1 گر تاج زر نهند ازین پس به سر مرا بر درگه امیر نبینی دگر مرا

2 او باز تیز پنجه و من صعوهٔ ضعیف روزی بهم فروشکند بال و پر مرا