هستم صنما ز مهر روی چو مهت از فریومدی رباعی 190
1 هستم صنما ز مهر روی چو مهت سرگشته و آشفته چو زلف سیهت
2 چون ذره دلم میل هوا کرد چو یافت خورشید رخ از سایه طرف کلهت
1 هستم صنما ز مهر روی چو مهت سرگشته و آشفته چو زلف سیهت
2 چون ذره دلم میل هوا کرد چو یافت خورشید رخ از سایه طرف کلهت
