گر از یاری، مدام از خود باشی از قدسی مشهدی رباعی 608

1 در راه تا رود ز من آن نازنین جدا دستش جدا عنان کشد و آستین جدا

2 چون بر نشان پای تو مالم رح نیاز نتوان چو سایه کرد مرا از زمین جدا

1 لذت شادی نداند جان چو با غم خو گرفت دشمن عیدست هر دل کو به ماتم خو گرفت

2 دایم از جام بلا زهر هلاهل می‌کشد کی لب عاشق به آب خضر و زمزم خو گرفت؟

1 سیری نپذیرد از هوس نفس دلیر عشق است به طعمه‌ای رضامند چو شیر

2 افتد هوس از کار و تسلی نشود طفل از بازی مانده توان یافت، نه سیر