گر آدمیی دور شو از دمدمه‌ها از اوحدی مراغه‌ای رباعی 2

1 نوبهارست و چمن خرم و گلزار اینجاست ارم دیده و آرام دل زار اینجاست

2 بر سر خار چمن روی بمالیم چو گل گر بدانیم که باز آن گل بی‌خار اینجاست

1 تا قلندر نشوی راه نیابی به نجات در سیاهی شو، اگر می‌طلبی آب حیات

2 موی بتراش و کفن ساز تنت را از موی تا درین عرصه نگردی تو بهر مویی مات

1 پیر ریاضت ما عشق تو بود، یارا گر تو شکیب داری، طاقت نماند ما را

2 پنهان اگر چه داری چون من هزار مونس من جز تو کس ندارم پنهان و آشکارا