گر فضل کنی ندارم از عالم باک از باباافضل کاشانی رباعی 112

1 هر نقش که بر تختهٔ هستی پیداست آن صورت آن کس است کان نقش آراست

2 دریای کهن چو بر زند موجی نو موجش خوانند و در حقیقت دریاست

1 ای عمر عزیز داده بر باد از جهل وز بی‌خبری کار اجل داشته سهل

2 اسباب دو صد ساله سگالیده به پیش نا یافته از زمانه یک ساعت مهل

1 یا رب ز قضا بر حذرم می‌داری وز حادثه ها بی خبرم می‌داری

2 هر چند ز من بیش بدی می‌بینی هر دم ز کرم نکوترم می‌داری