اگر جانان زدر آید چه اندیشه زجان باشد از آشفتهٔ غزل 371

1 اگر جانان زدر آید چه اندیشه زجان باشد که جان در مجلس جانان متاعی رایگان باشد

2 توئی با طلعت زیبا درون جامه دیبا که حورا در حریر است و پری در پرنیان باشد

3 چو خم عمریست در میخانه عشق تو پابرجا مدامم خون دل در جوش و مهرم در دهان باشد

4 مبادا که زاسرار دل من چشم غمازم همان بهتر که راز عشق از مردم نهان باشد

5 مقام عشق را گفتن نباشد حد من اما همیدانم که عرشش فرش راه آستان باشد

6 سری در پای تو کردم مباد آندم که برگردم روان پایم بسر برنه که مقصود روان باشد

7 من اندر دجله ی غرقم که بگذشت آب از فرقم چو پیکانم بدل جا کرد کی بیم از کمان باشد

8 مرا آن ماه گل رو زینت ایوان بود امشب که گوید گل ببستانت و مه در آسمان باشد

9 معلق تریکی کوه و دگر آویزه دلها همین فرقت زموی فرق تا موی میان باشد

10 بگفتم تا تنی دارم بود شوقت چو جان در تن غبار تن هوا بگرفت و شوقم همچنان باشد