ایدل تو مپندار بجانی زنده از فریومدی رباعی 592

1 اندرین ایام هر کو همچو فرزین کژ رواست دارد از منصب چو فرزین خانه در پهلوی شاه

2 آنکه تا بودست چون رخ راست رو بودست و هست دائما در گوشه ئی محروم و دور از روی شاه

1 نامد الحق اینچنین فیروز کآمد شهریار رستم از مازندران وز هفت خوان اسفندیار

2 آتش قهرش چو خاک راه کرده پایمال دشمنان باد پیما را به تیغ آبدار

1 مدتی گردون ز غیرت داشت سرگردان مرا زانک در دانش مزید یافت بر اقران مرا

2 منت ایزد را که باز از ظلمت حرمان چو خضر رهنما شد بخت سوی چشمه حیوان مرا