گه گویم : کار ترا گیرم سست از ازرقی هروی رباعی 8

1 ای چون هستی برده دل من بهوس چون بنشینم غم فراق تو نه بس

2 گر چون هستی بدستت آرم زین پس پنهان کنمت چو نیستی از همه کس

1 ای مه ، بکف ابر زبون خواهی شد وی برگ سمن ، بنفشه گون خواهی شد

2 ای رایت نیکویی ، نگون خواهی شد در چنشم مست آنکه تو چون خواهی شد

1 یک چند بدام عشق بودم بگداز باز این دلم آن گداز می جوید باز

2 با این دل عشق بستۀ صحبت ساز عیشیست مرا تیره و کاریست دراز