وصلت ندهم ز دست اگر جان بدهم از همام تبریزی رباعی 67

1 چشم مستش دوش می‌دیدم به خواب کرده بود از ناز آغاز عتاب

2 گفت کای مشتاق خوابت می‌برد هل یکون النوم بعدی مستطاب

1 شب دراز که مانند زلف یار من است چو زلف یار به دست است، کار کار من است

2 ز روزگار همین یک دم است حاصل من که کارساز دلم یارِ سازگار من است

1 ساقی همان به کامشبی در گردش آری جام را وز عکس می روشن کنی چون صبح صادق شام را

2 می ده پیاپی تا شوم ز احوال عالم بی‌خبر چون نیست پیدا حاصلی این گردش ایام را