گفتم چشمم ز بس کزو خون آید از عنصری بلخی رباعی 17

1 آفاق بپای آه ما فرسنگیست وز آتش ما سپهر دود آهنگیست

2 در پای امید ماست هر جا خاریست بر شیشۀ عمر ماست هرجا سنگیست

1 چیست آن آبی چو آتش و آهنی چون پرنیان بیروان تن پیکری پاکیزه چون بی تن روان

2 گر بجنبانیش آبست ، ار بلرزانی درخش ور بیندازیش تیرست ، ار بدو یازی کمان

1 بایسته یمین دول آن قاعدۀ ملک شایسته امین ملل آن خسرو دنیا