هرگز نکشیدم آن سر زلف بخم از کمال خجندی رباعی 27

1 آن چه مروی است چه خوش رفتاری است آن چه طوطی چه شکر گفتاری است

2 آن چه شوخی و چه شهر آشوبی آن چه باری و چه خوش عیاری است

1 خطت سبز و لبت مشک و گلاب است دهانت ذره رویت آفتاب است

2 تو گنج حسن و بس خانه دل که از شوق چنین گنجی خراب است

1 گر مرا از نظر انداختی این هم نظری است هر جفائی که رسد از تو وفای دگری است

2 دل مجروح مرا هست برآن تیر گرفت که چرا از حرم خاص تو او را گذری است