آوازهٔ حسنت از جهان می‌شنوم از عراقی رباعی 112

1 هر که در بند زلف یار بود در جهانش کجا قرار بود؟

2 وانکه چیند گلی ز باغ رخش در دلش بس که خار خار بود

1 جانا، نظری، که دل فگار است بخشای، که خسته نیک زار است

2 بشتاب، که جان به لب رسید است دریاب کنون، که وقت کار است

1 امروز مرا در دل جز یار نمی‌گنجد تنگ است، از آن در وی اغیار نمی‌گنجد

2 در دیدهٔ پر آبم جز یار نمی‌آید وندر دلم از مستی جز یار نمی‌گنجد