ز آن باده نخورده ام که هشیار شوم از نجم‌الدین رازی رباعی 59

1 آن دم که نبود بود من بودم و تو سرمایهٔ عشق و سود من بودم و تو

2 امروز و دی از دیری و زودی است و چون نه دیر بد و نه زود من بودم و تو.

1 ای دل این ره به قیل و قالت ندهند جز بر در نیستی وصالت ندهند

2 و آنگاه در آن هوا که مرغان ویند تا با پر و بالی پر و بالت ندهند

و آن مشتمل است بر چهار فصل تبرک به قوله تعالی «فخذ اربعه من الطیر». ,

در معاد نفس ظالم و آن نفس لوامه است ,