در یافتم آخر ز قضاش را به شبش از مهستی گنجوی رباعی 106

1 کس چون تو به عقل زندگانی نکند در شیوهٔ عشق مهربانی نکند

2 ای یار سبک روح ز وصلت امشب شادم اگر این صبح گرانی نکند

1 این اشک عقیق رنگ من چون بچکد آب از دل سنگ و چشم گردون بچکد

2 چشمم چو ز تو برید ازو خون بچکید شک نیست که از بریدگی خون بچکید

1 شاها فلکت اسب سعادت زین کرد وز جملهٔ خسروان تو را تحسین کرد

2 تا در حرکت سمند زرین نعلت بر گل ننهد پای زمین سیمین کرد