هرچند که عصیان تو عالم‌گیرست از قدسی مشهدی رباعی 130

1 وعده وصل ار دهد، صبر تقاضا بس است فایده انتظار، ترک تمنا بس است

2 مرغ گرفتار را، حوصله باغ نیست برگ گلی در قفس، بهر تماشا بس است

1 کو سرانجامی که شب روشن کنم کاشانه را آورم شمع و بدست آرم دل پروانه را

2 بی لبت در پای گلبن بس که خالی مانده‌است می‌کند بلبل خیال آشیان پیمانه را

1 هرگهم در دل خیال آن قد موزون نشست در جگر صد ناوک غیرت مرا افزون نشست

2 شب خیال قامتت از دیده تر می‌گذشت تا به گردن همچو شاخ ارغوان در خون نشست