هرچند دلت مومن و نفست گبرست از قدسی مشهدی رباعی 128

1 زاهد ز منع تو دل صد بینوا شکست خون پیاله ریختی و رنگ ما شکست

2 آگه نیم که سنگ کجا خورده شیشه‌ام دانم که دل شکسته ندانم کجا شکست

1 لب شود ریش ار برد نام دل افگار ما آستین سوزد اگر چیند نم از رخسار ما

2 سبحه بر کف، توبه بر لب، دل پر از ذوق گناه معصیت را خنده می‌آید ز استغفار ما

1 فسون ناله‌ام شب بسته خواب پاسبانش را که با هر سر نباشد آشنایی آسمانش را

2 ز چاک سینه‌ام دل می‌کند نظاره زلفش چو مرغی کز قفس بیند به حسرت آشیانش را