نمی داند دل آگاه، در دنیا فراغت را از حزین لاهیجی غزلیات ناتمام 1297

1 نوشیده چمن دردی جام طربش را با دامن گل پاک نموده ست، لبش را

2 خوش کرده ام ای دیده به پیوند دل خویش از سلسله ها، طرّه ٔ عالی نسبش را

1 درین دریای بی پایان، درین طوفان شورافزا دل افکندیم، بسم الله مجریها و مرسیها

2 مگر این بحر بی پایان، حریف درد دل گردد که دارد در جگر دریای آتش، حرص استسقا

1 زده ام طبل عشق و رسوایی شهرهٔ شهرتم به شیدایی

2 دل و دین داده ام به مغ بچگان همه جادو و شان یغمایی