گل گفت که تا روی گشادند مرا از عطار نیشابوری مختارنامه 17

1 جوابش داد آن دم پیر رهبر که گر تو میندانی خود بر این در

2 چرا در لعنت ما باز ماندی از آن اینجایگه بی راز ماندی

1 این سیرین گفت جانم در جسد بر کسی هرگز نبرد الحق حسد

2 زانکه نیست از دو برون حال ای اخی یا بهشتیست این کس ویا دوزخی

1 هر دلی کز عشق تو آگاه نیست گو برو کو مرد این درگاه نیست

2 هر که را خوش نیست با اندوه تو جان او از ذوق عشق آگاه نیست

1 ترا در علم معنی راه دادند بدستت پنجهٔ الله دادند

2 ترا از شیر رحمت پروریدند براه چرخ قدرت آوریدند