از مروحه ای که شاه، احسانم کرد از سعیدا رباعی 54

1 رو به هر کوهی نماید طور می‌دانیم ما هرکه گوید حرف حق منصور می‌دانیم ما

2 غایبان گر در حضور ما سخن‌ها گفته‌اند نیست ز ایشان رنجی معذور می‌دانیم ما

1 رفتار محال است ز کوی تو کسی را نبود گذر از یک سر موی تو کسی را

2 از عکس تو عکسی است در آیینهٔ اوهام ور نه خبری نیست ز روی تو کسی را

1 ظهور نعمت منعم بود گدایی ما نوای عالم معنی است بینوایی ما

2 زمانه افسر شاهی به روی خاک انداخت چو دید شوکت و شأن برهنه پایی ما