از دیدن خلق، دیده بی دوست بدوز از ادیب صابر رباعی 47

1 همی تا بقا ممکن است آسمان را بقا باد سلطان سلطان نشان را

2 خداوند عالم که بفزود رتبت زتختش زمین را ز تاج آسمان را

1 چه جوهر است که ماند به چرخ آینه فام بدو دهند مگر گونه چرخ و آینه وام

2 به روی آینه ماند ز روی گونه و رنگ چنانکه آینه ماند به چرخ آینه فام

1 قد من شد چو دو زلف به خم دوست بخم دل من شد چو دو چشم دژم دوست دژم

2 دل دژم گشت و قدم چفته وزین گونه بود دیده چون چشم دژم بیند و زلفین بخم