هر لحظه مرا قید دگر می‌باید از قدسی مشهدی رباعی 354

1 خانه‌ام نیمی خراب از گریه نیمی پرگل است همنشینم جغد از یک سو، ز یک سو بلبل است

2 نکته‌ای تا کرده از سیرابی زلفش رقم از رطوبت خامه‌ام گویی که شاخ سنبل است

1 دستم ز جام عکس می لاله‌گون گرفت گل چیدم آنقدر که کفم رنگ خون گرفت

2 ممنون دُرد و صاف حریفان نمی‌شود چون نرگس آنکه ساغر خالی، شگون گرفت

1 گیرم فلکت قرین آمال شود چون بحر که از حباب پامال شود

2 هرگاه پدر به طفل کشتی گیرد خود می‌افتد که طفل خوشحال شود