هر کو ز در عمر درآید برود از ابوسعید رباعی 286

1 ایدل چو فراقش رگ جان بگشودت منمای بکس خرقهٔ خون آلودت

2 می‌نال چنانکه نشنوند آوازت می‌سوز چنانکه برنیاید دودت

1 از نخل ترش بار چو باران میریخت وز صفحهٔ رخ گل بگریبان میریخت

2 از حسرت خاکپای آن تازه نهال سیلاب ز چشم آب حیوان میریخت

1 بر شکل بتان رهزن عشاق حقست لا بل که عیان در همه آفاق حقست

2 چیزیکه بود ز روی تقلید جهان والله که همان بوجه اطلاق حقست

1 ای دلبر ما مباش بی دل بر ما یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما

2 نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما یا دل بر ما فرست یا دلبر ما