هر لاله آتشین دل سوخته‌ای است از رهی معیری رباعی 168

1 اشک سحر زداید از لوح دل سیاهی خرم کند چمن را باران صبحگاهی

2 عمری ز مهرت ای مه شب تا سحر نخفتم دعوی ز دیده من و ز اختران گواهی

1 از صحبت مردم دل ناشاد گریزد چون آهوی وحشی که ز صیاد گریزد

2 پروا کند از باده کشان زاهد غافل چون کودک نادان که از استاد گریزد

1 نسیم وصل به افسردگان چه خواهد کرد؟ بهار تازه به برگ خزان چه خواهد کرد؟

2 به من که سوختم از داغ مهربانی خویش فراق و وصل تو نامهربان چه خواهد کرد؟