با آن که سبک‌تری ز تو در دین نیست از قدسی مشهدی رباعی 161

1 کجا در غربتم یک همدم دیرین شود پیدا؟ به جز شمعم که گاهی بر سر بالین شود پیدا

2 به گوش منصفان کافی بود صاحب طبیعت را اگر در صد غزل یک مصرع رنگین شود پیدا

1 خلاصی‌ام ز کمند تو در ضمیر مباد اگر اسیر تو نبود دلم اسیر مباد

2 نهفته مهر تو در سینه ورنه می‌گفتم چو صبح سینه چاکم رفوپذیر مباد

1 بازم نشسته تا مژه در دل نگاه کیست روزم سیاه‌کرده چشم سیاه کیست

2 با آنکه صرف شد همه عمرم در انتظار آگه نیم هنوز که چشمم به راه کیست