ای خواجه چه گویم چو نیی فرزانه از خوسفی رباعی 86

1 نظری سوی به ما کن صنما گاه به گاه کان دو رخساره ببینیم مگر ماه به ماه

2 تا مگر ناله ام از رهگذری گوش کنی می روم ناله کنان بر گذرت راه به راه

1 مهوَّسان ز پی خاطر مهوِّس ما به ذکر دوست مزیّن کنید مجلس ما

2 خیال آن رخ رشک پری و غیرت حور برون نمی‌رود از سینهٔ مسَوِّس ما

1 مپیچ در سر زلفش که سر به سر سوداست مرو به جانب کویش که در به در غوغاست

2 دلا ز عشوه چشمش به گوشه ای بنشین که چشم فتنه کنش دیده ای که عین بلاست