ای خواجه که نان به زیردستان ندهی از هاتف اصفهانی رباعی 34

1 سحر از کوه خاور تیغ اسکندر چو شد پیدا عیان شد رشحهٔ خون از شکاف جوشن دارا

2 دم روح‌القدس زد چاک در پیراهن مریم نمایان شد میان مهد زرین طلعت عیسی

1 تا ز جان و دل من نام و نشان خواهد بود غم و اندوه توام در دل و جان خواهد بود

2 آخر از حسرت بالای تو ای سرو روان تا کیم خون دل از دیده روان خواهد بود